Hospicjum

O hospicjum dla dzieci

Hospicjum dla dzieci to właściwie nie miejsce, a raczej wieloaspektowy program opieki nad nieuleczalnie chorym dzieckiem i jego rodziną, uwzględniający ich fizyczne, emocjonalne, społeczne i duchowe potrzeby. W jego ramach podejmowane jest leczenie nieprzyjemnych objawów choroby, niesienie ulgi i wytchnienia rodzinie oraz wsparcie w czasie umierania i w okresie żałoby. Hospicjum świadczy opiekę w formie domowej (hospicjum domowe) i stacjonarnej (hospicjum stacjonarne).

Hospicjum domowe

Hospicjum domowe jest najczęstszą formą pediatrycznej opieki paliatywno-hospicyjnej. Dzięki współpracy z zespołem hospicyjnym chore dzieci mogą przebywać wśród bliskich, we własnym domu, otoczone osobami, które kochają, znanymi sobie sprzętami i ulubionymi zabawkami. Zespół hospicyjny, który przyjeżdża do chorych, składa się z lekarzy, pielęgniarek, psychologów, fizjoterapeutów, pracowników socjalnych, osób duchownych i wolontariuszy.

Dyżur hospicjum trwa 24 godziny na dobę, przez 7 dni w tygodniu. W każdej chwili zespół gotowy jest służyć pomocą. Specjaliści opieki paliatywno-hospicyjnej starają się być przy dziecku zawsze wtedy, gdy ich potrzebuje, gdy trzeba uśmierzyć ból lub kontrolować właściwe działanie osłabionego organizmu. Dbają o to, by nie cierpiało. W opiece nad chorym dzieckiem i jego zdrowym rodzeństwem rodzinę wspierają wolontariusze. Odciążają też jej członków w obowiązkach domowych.

Dziecko objęte opieką hospicjum domowego ma zapewniony bezpłatny dostęp do szerokiej gamy specjalistycznego sprzętu medycznego, w tym:

  • koncentratorów tlenu;
  • pomp infuzyjnych;
  • ssaków elektrycznych;
  • nebulizatorów;
  • pulsoksymetrów;
  • wózków inwalidzkich.

Hospicjum stacjonarne

Niestety nie wszystkie nieuleczalnie chore dzieci, wymagające opieki paliatywno-hospicyjnej, mogą przebywać w rodzinnych domach. W takim przypadku powinny zostać objęte opieką hospicjum stacjonarnego. Dotyczy to m.in. dzieci:

  • poniżej 16 rż., których rodzice lub opiekunowie prawni dokonali wyboru hospicjum stacjonarnego;
  • które ukończyły 16 lat i samodzielnie rezygnują z opieki domowej;
  • osieroconych, z rodzin patologicznych, czasowo nieposiadających opiekuna prawnego, lub których rodziny nie mają odpowiednich warunków do zapewnienia paliatywno-hospicyjnej opieki domowej;
  • u których konieczne jest wykonanie badań lub zabiegów albo zastosowanie leczenia skierowanego na pełną kontrolę objawów, możliwych do przeprowadzenia wyłącznie w warunkach stacjonarnych;
  • z rodzin, które nie radzą sobie z opieką nad dzieckiem w warunkach domowych (z założeniem powrotu dziecka do opieki domowej po zdobyciu przez rodzinę odpowiedniego doświadczenia) lub w przypadku, gdy rodzina przystosowuje lokal mieszkalny do pobytu w nim chorego dziecka.

Zawsze jednak warto pamiętać, że nawet najlepsza placówka stacjonarna nie będzie drugim domem, mimo wysiłków jej pracowników wkładanych w budowanie atmosfery i tworzenie odpowiednich warunków dzieciom i ich rodzicom.

end faq